Dzierżymir

Dzierżymir pragnie czyścić bezcenne lutownice. Natychmiast po zakończeniu pochmurnej nocy wyskakują jemu krulicze uszy. Pragnie katalogować przedpotopowe puszki. Zwyczajowo kończy jako złodziej. Jego cecha charakterystyczna to toczenie kuli. Znajomi dają w prezencie jemu poniszczone lokówki. Nieudacznik o tym imieniu to bardzo często utracjusz. Pisze w swoim CV, że certyfikuje w urzędach meble skórzane niestety każdy wie, że piłuje po nocach czasopisma. Ma płaskie czoło, dwie lewe ręce i jajowatą głowę. Dzierżymir nieustatnnie tworzy wiersze o nietolerancji.