PRZEPISY KULINARNE

Aby w pełni skorzystać z zalet marchwi, należy ją umieścić w codziennym jadło­spisie pod różnymi postaciami: soku, utartą, ugotowaną jako zupę, smażoną… Sok z marchwi ,o tysiącu przeznaczeń, istne panaceum, sok z marchwi moglibyśmy pić nawet codziennie do śniadania. Umieścić w sokowirówce 8 marchwi pokrojonych na kawałki, 3 pomarańcze i 1 łyżeczkę miodu. Marchew z jabłkami. Obrać 500 g marchwi i 2 jabłka. , Zetrzeć warzywa na tarce i pokropić so­kiem z cytryny, 1 łyżeczką wody z kwia­tu pomarańczy, doprawić solą i pie­przem. Surówkę podawać schłodzoną. Marchew zeszklona z cukrem. Pokroić marchew na plasterki. Uło­żyć je w dużym garnku, zalać wodą. Poso­lić i dodać łyżkę oliwy. Gotować na ma­łym ogniu bez przykrywania. Gdy woda już niemal w całości wyparuje, można uznać, że marchewka jest ugotowana. Dodać Vi łyżeczki cukru, przemieszać i gotować jeszcze 10 minut. Po odparo­waniu wody zdjąć z ognia, dodać jeszcze jedną łyżeczkę oliwy i podsmażyć.

KIWI

Jeszcze dwadzieścia lat temu mało znane w naszych okolicach, dzi­siaj kiwi znalazło swoje miejsce wśród produktów, które spożywamy na co dzień. Możemy śmiało nazwać je „magicznym” owocem, a to dzięki jego wyjątkowemu stężeniu witamin. To owoc prosty, łatwy do spożycia. Po Chinach i Nowej Zelandii również Europa zaczęła doceniać małe energetyzujące kiwi. Zalicza się je do kategorii owoców tonizujących, bogatych w wi­taminy, pozbawionych jednak zbędnych kalorii. Zaleca się spoży­wanie go astenikom, studentom i kobietom w ciąży, a także tym, którzy planują rozpocząć dietę odchudzającą. Spożywane na śniadanie kiwi stawia nas na nogi, sprawdza się też doskonale jako zdrowa i uboga w kalorie przekąska o dowolnej porze dnia.

ZIELONA HERBATA

Działanie tanin zawartych przede wina, często zamawianego w chińskich wszystkim w zielonej herbacie hamuje restauracjach.przyswajanie tłuszczów i cukru. W Chi- Rola herbaty we właściwym funkcjonach do świątecznych posiłków syste- nowaniu organizmu jest niezaprzeczalna, matycznie podaje się herbatę. A to z wielu powodow: jest ona zarownoPowinniśmy zainspirować się tą antyoksydantem, jak i środkiem stymulutradycją i zrezygnować z różowego jącym i przywracającym siły witalne.Istnieje wiele odmian herbaty, ale tylko herbata zielona, spożywana w Azji od ty­siącleci, posiada wyjątkowe właściwości. Poprawia krążenie krwi. Oczyszcza mocz i ułatwia wydala­nie moczu.Stymuluje jasność umysłu. Eliminuje alkohol, tłuszcze i nikotynę.Wspomaga trawienie.  Zwalcza skutki upału. Pomaga organizmowi opierać się chorobom. Przynosi ulgę stawom.Przyspiesza metabolizm. Oczyszcza z żółci. Oczyszcza i wzmacnia skórę.  Usuwa zmęczenie i depresję.Zapobiega anemii.

HERBATA

Herbata, której źródeł szukać należy w starożytnych Chinach, za­wsze zajmowała zaszczytne miejsce w domenie zdrowia i handlu lu­dów całego świata. Kultura chińska poucza nas w wielu „księgach herbaty” o jej sub­telności i wielkim bogactwie terapeutycznym. To obecnie codzienny dobroczynny napój miliardów ludzi. I nie jest to przypadek. Herbata ceniona jest głównie ze względu na swoje właściwości pobudzające: stymulujące umysł i wzmacniające mięśnie. Chińczycy i Japończycy rozwinęli olbrzymią wiedzę na temat niezliczonych odmian herbaty wykorzystywanych w zależności od potrzeb terapeutycznych. Dziś farmaceuci i lekarze biorą pod uwagę jej właściwości lecznicze i włączają ją do wielu kuracji i terapii.

WITAMINY,MINERAŁY

Wiadomo od bardzo dawna, niektóre substancje odżywcze (witaminy, mine­rały…) powinny być obowiązkowo do­starczane organizmowi wraz z pożywie­niem, jako że nie jest on w stanie sam ich wytwarzać. Dyskusja na temat żywienia i zdro­wia, podnosząca kwestie produktów spo­żywczych, toczy się od wieków. Od zara­nia homo sapiens stawał w obliczu bólu, choroby i śmierci. W końcu, gdy wzy­wanie zbawczych sił na pomoc okazało się nieskuteczne, uznał, że w przyrodzie należy wszcząć poszukiwanie środków, które wspomogą go w cierpieniu. Tak więc już na początku istnienia rodzaju ludzkiego znane było natural­ne samoleczenie. Dzisiaj trudno zaprze­czyć, że znajomość świata roślin wnosi ogromny wkład do wiedzy medycznej.

Czym może nas zaskoczyć kuchnia francuska

Kiedy myślimy o kuchni francuskiej od razu w głowie pojawia nam się obraz, w którym widzimy żabie udka, sery i wina, jednak jest to kuchnia bardzo bogata i różnorodna, w której każdy smakosz znajdzie coś dla siebie. Typowe śniadanie składa się z bagietki lub rogalika, oprócz tego dżem lub czekolada a do picia kawa. Tradycyjny obiad zazwyczaj składa się z wielu dań, zaczyna od przystawki, idzie w kierunku głównego dania czasem zagryzanego serem i kończonego deserem, jednak coraz częściej zastępują go lekkie sałatki, kanapki czy omlety. Ciekawostką jest, że francuskie kolacje, pomimo że serwowane późno i trwające dość długo mają zawsze w menu ciepłe dania, takie jak bardzo popularna quiche, bardzo często ze słynnym francuskim winem. Warte wspomnienia są francuskie sery produkowane w niebotycznych ilościach, jest ich około pięciuset rodzajów, a wszystkie popularne i często jedzone właśnie przez Francuzów. Kuchnia francuska jest mieszanką dań bardzo prostych takich jak tosty oraz dań eleganckich i wyrafinowanych, które niejednemu doskonałemu kucharzowi mogą sprawiać trudność.

Najczęściej stosowane przyprawy w kuchni

Zabiegi kulinarne wiążą się ściśle z zastosowaniem szeregu różnorodnych potraw. Większość domowych kucharzy stosuje podobną, standardową paletę przypraw. Nie starają się oni eksperymentować z innymi rodzajami dodatków. Wśród najbardziej popularnych przypraw odnajdziemy, przede wszystkim, pieprz czerwony oraz czarny. Stosowany jest on do większości przygotowywanych dań. Równie modnym dodatkiem jest zwykły tymianek, czy majeranek. Wzmagają one smak pieczonych mięs, ale również doskonale komponują się z serwowanymi zupami. Przyprawami bardziej oryginalnymi, ale również często stosowanymi w naszych kuchniach są bazylia oraz oregano. One szczególnie dobrze komponują się z potrawami kuchni włoskiej i tam też stosowane są w największych ilościach. Niemniej jednak świeża bazylia stanowi doskonały dodatek do wszystkich surówek oraz sałatek. Jest delikatna, a zarazem wyrazista. Przyprawami mniej popularnymi są, między innymi, kurkuma, czy kminek. Nie wszyscy gustują w tego typu smakach orz nie wszystkie potrawy dobrze komponują się z owymi przyprawami.

Gotowanie może być przyjemne

Każdy, kto tylko próbuje swych sił względem gotowania powinien wiedzieć, że nic tak nie zadowala jak smaczny posiłek, który został własnoręcznie przygotowany i w pełni uwarunkowany własnym pomysłem. Czasami wymyślenie (czy co bardziej realne udoskonalenie już znanej) potrawy wymaga od kucharza dużej wyobraźni oraz znajomości smaków. Nawet amatorzy mogą w tym względzie okazać się bardzo dobrymi kucharzami, wobec czego łatwo jest zachwycić innych nowymi pomysłami. Gotowanie to nie tylko warzywa, to także sztuka przygotowywania mięs, potraw związanych z mięsami wieprzowymi, wołowymi czy drobiowymi, a to jest dość trudne zadanie. Odpowiednie zaangażowanie oraz przyzwyczajenia mogą być doskonale widziane. Proces obróbki termicznej mięs uzależniony jest od danego typu dania, dlatego warto wiedzę na ten temat zdobyć jak najwcześniej. Gotowanie jest na pewno bardzo przyjemne tym bardziej, kiedy dany posiłek zaproponowany cieszy się ogromnym uwielbieniem. Zajadanie ze smakiem i prośba o dokładkę może być tego najlepszym dowodem, co powinno być już satysfakcjonujące.

Zdrowy styl życia

Promowanie zdrowego stylu życia jest dzisiaj czymś absolutnie normalnym i nawet popularnym, by nie powiedzieć, że modnym. W wielu krajach rozwijających się, w których skutecznie udało się klasie średniej zabezpieczyć przyszłość swoją i swojej rodziny, zdobyć odpowiednie ubezpieczenia, kupić mieszkanie i ustabilizować sytuację zawodową, konieczne stało się także uświadomienie tejże klasy, że jej aktualny styl życia, a w szczególności odżywiania, jest niedopuszczalny. Przez długie lata bogacenia się Amerykanie byli tak pochłonięci karierą, że stworzyli idealne warunki do rozkwitu fast-foodów, czyli sieci szybkich restauracji dających jedzenie nawet smaczne, ciepłe i tanie niemal od ręki – ale są to produkty bardzo niskiej jakości z fatalnymi wskaźnikami tłuszczu czy kalorii dla przeciętnego człowieka. Aby zmienić nastawienie Amerykanów do takiej kuchni jest już za późno. Ale kraje dopiero rozwijające się są pod tym względem bardziej gotowe na zmiany i chętnie wprowadzają ekologiczne produkty do swojej kuchni.

Podróże kulinarne z kucharzami

Telewizja w poszukiwaniu coraz to nowych form rozrywki, które można by zaoferować swoim klientom, sięga coraz głębiej i wymyśla coraz to nowe programy, show i programy rozrywkowe. Dzięki takim działaniom, na ekranach na stałe zagościły programy związane z gotowaniem, w których znany kucharz odgrywa główną rolę. W niektórych stacjach posunięto się dalej w ubarwianiu fabuły i wysłano prowadzącego program w podróże do różnych zakątków świata, aby testował tamtejsze smaki i dania, z których słynie region, w którym aktualnie przebywa. Będąc na miejscu, rozmawia z miejscowymi ludźmi, poznaje kulinaria potraw, które tam przygotowują i wreszcie samodzielnie przygotowuje na wizji takie danie. W chwili obecnej, niektóre z tych programów idą dalej i z gotowania czynią ledwie jeden z wątków, a najważniejsze jest miejsce, w którym przebywa kucharz. Służy on tym samym za przewodnika i opowiadacza.

OCET

Istne panaceum dawnej medycyny — ocet należy również dzisiaj traktować jako jeden z najlepszych leków sprzyjających zdrowsze­mu życiu. Od czasów starożytności stosowano niewielkie ilości octu każdego dnia, aby utrzymać odpowiednią wagę i cieszyć się dobrym samopoczuciem. Dzisiaj, szczególnie w krajach anglosaskich, wszyscy wprost za­chwycają się octem jabłkowym, używanym niemal w nadmiarze ze względu na jego właściwości odchudzające. Zastosowanie to odnaj­dujemy w wielu kulturach, m.in. w Chinach, gdzie ocet z alkoholu ryżowego stanowi środek zwalczający skutki nadmiernego spożycia tłuszczu i otyłość. Liczne raporty i badania naukowe wychwalają ocet ze względu na jego właściwości lecznicze i zapobiegające chorobom, jeśli sta­nowi element codziennej diety. Testy naukowe wykazują, że zawie­ra on naturalny zapas witamin i minerałów, ponad 90 składników wspomagających walkę z dolegliwościami i pozwalających na wy­dłużenie życia.

INNE GATUNKI KWIATÓW

­

ROZMARYN.Oczyszczający i antyseptyczny. Ma silne działanie uspokajające w stanach depresji i przemęczenia. Reguluje działanie wątroby i pęcherzyka żółciowego (zastosowanie: marskość wątroby, żółtaczka, obrzęk).RZEPAK.  Łagodzi zgagę, ułatwia przechodzenie treści jelitowej. Przynosi ulgę osobom cierpiącym na hemoroidy i żylaki.SOSNA,ŚWIERK.  Zalecany w chorobach układu oddecho­wego, sprzyja trawieniu i dobrze wpły­wa na sen. Znany ze swych właściwo­ści odkażających oskrzela i górne drogi oddechowe. TYMIANEK.  Ma działanie antyseptyczne, wspoma­gające trawienie, tonizujące; sprzyja po­wrotowi do sił i odzyskiwaniu napięcia mięśniowego. Używa się go do leczenia objawów zmęczenia na tle nerwowym i chorób dróg oddechowych. WRZOS.  Odkaża drogi moczowe, zaleca się go osobom ze zdiagnozowaną torbielą ner­ki. Ma zdolność rozpuszczania kamie­ni żółciowych; moczopędny i antyreumatyczny.

KURACJA MIODOWA

Kuracja miodowa zwiększa właściwe proporcje poziomu hemoglobiny we krwi. Przyczynia się więc do zwalczania anemii, osłabienia, ogólnego zmęczenia fizycznego. Reguluje pracę serca. U dzieci jego działanie na krew wpływa korzyst­nie na wzrost. Miód pomaga zwalczać przedwczesne utlenianie się komórek. Na tym polega jego funkcja oczyszczająca. Krótko mówiąc, miód pomaga „dobrze” się starzeć. Wreszcie stres i bezsenność często leczy się ciepłymi napojami z dodatkiem miodu. CZĄBER. Tonizujący i stymulujący żołądek. Prze- ciwkurczowy, działający wykrztuśnie i wiatropędny; sprzyja usuwaniu gazów i zapobiega fermentacji w przewodzie pokarmowym.EUKALIPTUS. Doskonale leczy anginy sezonowe i ka­szel. Reguluje florę jelitową. Odkaża drogi moczowe.GŁÓG.Uspokaja serce i układ nerwowy. Wska­zany jest dla osób cierpiących na miaż­dżycę i choroby układu trawienia. Ła­godzi objawy menopauzy.

W GOSPODARSTWIE DOMOWYM

 Należy również wiedzieć, iż mięta posiada niezrównane właściwości do wy­korzystania w gospodarstwie domowym. Owa cudowna roślina zawdzięcza swo­ją nazwę łacińskiemupulegium (pchła). W starożytności używano jej do odstra­szania pcheł domowych. Posypywano ziołem podłogę, wkładano je do materacy i do legowisk dla psów.  Miętę zbierać można na polach, tworzyć bukiety tuż przed jej kwitnieniem, suszyć i wykorzystywać do licznych celów, a także do dekorowania kuchni: zioło roztaczać będzie przyjemny zapach i chronić pomieszczenie przed owadami. Wreszcie mięta zapobiega kwaśnieniu mleka; podobno nawet mleko krów, które ją jadły, nie nadaje się do produkcji serów.

POTRAWY Z MIĘTĄ

Warzywa z miętą.  Dla 4 osób: 200 g zielonej fasol­ki, 2 cukinie, 1 bakłażan, 2 pomido­ry, 1 żółta papryka, 1 mały por, bukiet świeżej mięty, 4 listki bazylii, szczypta tymianku, oliwa z oliwek. Umyć cukinie i bakłażan, pokro­ić je na grube plasterki. Usunąć pest­ki z papryki, pokroić na duże kawałki. Por przekroić na pół, dokładnie umyć i pokroić na mniejsze kawałki. Posiekać miętę i zieloną fasolkę. Podgrzać 2 łyż­ki oliwy na patelni do smażenia na du­żym ogniu: smażyć por przez 5 minut na małym ogniu, następnie dodać pla­sterki bakłażana i cukinii, paprykę, fa­solkę, miętę i tymianek. Pory z miętą.  Dla 6 osób: 1,5 kg porów, 4 gałąz­ki świeżej mięty, łyżeczka musztardy, łyżka octu z estragonem, 6 łyżek oliwy, sól, pieprz. Obrać i umyć całe pory. Goto­wać je w pęczku we wrzątku, w du­żym garnku, z dodatkiem garści soli, przez 20 minut. Posiekać drobno liście mięty i rozrobić w miseczce musztar­dę z octem. Dodać oliwę, mieszać aż do uzyskania gęstego sosu. Doprawić solą i pieprzem. Odcedzić pory, ułożyć je na półmisku, polać sosem. Posypać liśćmi mięty.

OGÓRKI Z MIĘTĄ

Mięta posiada wspaniały aromat nadający potrawom, zupom i sałatkom egzo­tyczny charakter. Ogórki z miętą.  Dla 6 osób: 2 średniej wielkości ogórki, 2 kubeczki jogurtu naturalnego,2 gałązki świeżej mięty, ząbek czosnku, gruboziarnista sól, pieprz. Obrać ogórki. Pokroić je na cien­kie plasterki i umieścić na głębokim półmisku. Posypać je łyżką soli gru­boziarnistej. Rozgnieść ząbek czosn­ku, wyjąwszy zielony kiełek. Posie­kać drobno nożem liście mięty. Wlać do naczynia zawartość 2 kubeczków z jogurtem, doprawić pieprzem, do­dać miętę i rozgnieciony czosnek; wy­mieszać widelcem. Wypłukać plasterki ogórka, odsączyć, zalać sosem i delikat­nie wymieszać. Wstawić na 2 godziny do lodówki.

NAPOJE NA BAZIE MIĘTY

Proponujemy kilka przepisów na napoje na bazie mięty o niezrównanych zale­tach terapeutycznych. Herbatka miętowa z cynamonem. Pół garści liści świeżej lub suszonej mię­ty zalać wrzątkiem. Dodać lA pałeczki cynamonu. Świeży aromat mięty w po­łączeniu z pełnym smaku cynamonem sprawiają, iż otrzymujemy bardzo przy­jemny napar do picia w upalne dni. Orzeźwia i stymuluje. Herbatka miętowa z anyżkiem. Zalać zimną wodą kilka liści mię­ty. Dodać szczyptę zmielonego anyż­ku, szczyptę ziaren zielonego anyżku i szczyptę kopru. Odstawić na kilka go­dzin. Przecedzić i tuż przed podaniem dodać plasterek cytryny. Można rów­nież użyć wrzątku, lecz w tym wypad­ku zaparzać jedynie przez kilka minut. Uwaga: osoby cierpiące na nadciśnienie nie powinny pić tej herbatki. Natomiast sprawdza się ona doskonale jako środek wspomagający trawienie i tonizujący.

NA ZMĘCZENIE

  • Kąpiel stymulująca. Wymieszać 185 g lawendy, 185 g roz­marynu, 125 g świeżej mięty, parzyć. Zawroty głowy. Kroplę alkoholu miętowego zażyć z kostką cukru. Zmęczenie. Kroplę mięty wlać na łyżeczkę mio­du lub do szklanki z zimną albo ciepłą wodą. Pić rano przed wstaniem. Zmęczenie na tle nerwowym. Macerować 8 g mięty w oliwie z oliwek przez wiele tygodni. Oliwa ta używa­na do masażu poprawia krążenie krwi i rozluźnia mięśnie. Zacząć od maso­wania ramion. Zmęczone nogi.  Masować podeszwy stóp olejkiem mię­towym. Znika nie tylko zmęczenie nóg, ale całe ciało się odpręża i energetyzu- je. Olejek do masażu można również przygotować z 4 g mięty i 10 ml oli­wy z oliwek. Wykonywać należy ru­chy okrężne jednocześnie na wierzchu i spodzie stopy. wrzątku przez 10 minut. Przefiltrować i wlać do wanny.

MIGRENA I INNE

Migrena. Macerować 5 g liści w 0,25 1 wrzątku przez 10 minut. Zaleca się picie filiżan­ki tego naparu tuż przed snem. Inny sposób na bóle głowy: zmieszać olejki eteryczne — miętowy, lawendowy, euka­liptusowy i rozmarynowy – z niewielką ilością alkoholu i nacierać skronie. Niestrawność.  Macerować 20 g liści mięty w 0,5 160% alkoholu przez 3 tygodnie. Codziennie po posiłku zażywać 10 kropel rozpusz­czonych w szklanki letniej wody. Nudności.  Pić herbatkę z liści mięty (patrz Migre­na) kilka razy na dobę. Reumatyzm. Namoczyć kompres w wywarze z mię­ty (garść mięty ugotowana w garnku wody) i stosować na bolesne miejsce. Zdrapania,skaleczenia.  Stosować świeże liście zielonej mięty w postaci kompresów na zranione miej­sca. Zmieniać je 2-3 razy dziennie. Zapalenie jamy ustnej.  Żuć dość długo kilka świeżych liści mię­ty. Zaparzyć 15 g liści w 0,31 wody przez 10 minut i płukać tą mieszanką gardło.